Geloof niet aan wonderen. Vertrouw erop!
De samenhang tussen geest en lichaam lijkt zo vanzelfsprekend, en toch is het voor velen bijna onmogelijk te accepteren dat het geestelijke in een mens invloed zou kunnen hebben op het lichamelijke en andersom.
Het is niet een kwestie van tussen de oren zitten, het is meer dan dat.
Letterlijk betekent somatisch: lichamelijk; op of door het lichaam werkend.
Psychosomatisch zou dan letterlijk kunnen betekenen: het geestelijke, dat op of door het lichaam werkt.
Als het hierbij zou blijven dan zou het vrij gemakkelijk zijn, nietwaar?
Probleem is echter dat wij mensen, als gevolg van de natuurlijke wetmatigheid polariteit bijna niet in staat zijn om beide toestanden tegelijkertijd te ervaren.
Wij richten ons altijd op één van de twee tegengesteldheden, die weliswaar een eenheid vormen, maar die wij nauwelijks als zodanig kunnen waarnemen of ervaren.
Aangezien wij ook nog eens verblind raken door paradoxen in het taalgebruik, door aangeleerde overtuigingen en opvattingen en door datgene wat ons van buiten af bereikt, raken wij helemaal in de war. Hiervoor zorgt die andere belangrijke natuurlijke wetmatigheid projectie.
Een volgende aspect dat een belangrijke rol speelt is dat ieder mens zich vanuit zijn of haar unieke innerlijke gesteldheid "aangetrokken" voelt tot bepaalde personen, situaties, theorieën enz.
Dat geldt dus ook voor de benadering van zijn of haar eigen ziektebeeld.
De een voelt zich aangetrokken tot de reguliere medische wereld, de ander tot de homeopathie, weer een ander rekent op de daadkracht van God of de kracht van de sterren, er zijn ook mensen die zeggen zich nergens toe aangetrokken te voelen, die geven zich geheel over aan wat op hun weg komt.
Deze natuurlijke wetmatigheid is de affiniteit.
In de esoterische psychologie zijn dit allemaal normaal voorkomende begrippen.
Hier gaat men nog verder, door te stellen dat alles met elkaar resoneert.
Alles vibreert of trilt met elkaar, in bepaalde frequenties.
Met alles bedoelt men ook werkelijk alles wat bestaansrecht heeft, dus ook de innerlijke gesteldheid van een mens, en ook het lichaam, gedrag en/of symptomen.
In feite spreekt men dan over de microkosmische t.o.v. de macrokosmische wereld.
Beide werelden houden mekaar in evenwicht en vormen samen de eenheid.
De geest en het lichaam zijn ook op elkaar afgestemd, d.m.v. de zg. resonantie.
De frequentie verandert, zodra de innerlijke geestelijke gesteldheid of de uiterlijke lichamelijke gesteldheid verandert, maar ze blijven in evenwicht.
Wanneer er echter geen harmonie is (wanneer de ene pool te veel of te weinig vibreert in verhouding tot de ander) dan voelt de eenheid - in dit geval de mens - zich ziek, of ongelukkig.
Uiteraard gelden deze wetmatigheden ook in de uitoefening van het politieberoep, of welk ander beroep dan ook.
De begrippen zijn ook van toepassing op de totstandkoming tot of de inhoud van deze site.
Geschreven door Jacques Smeets | zaterdag, 25 december 2010 20:46
Ik breek mijn hoofd ergens over. Maar waarover?
Het begon een paar dagen geleden, met een lichte spanningshoofdpijn.
Heb ik wel vaker gehad, zeker toen ik nog tactisch rechercheur was, maar toen ik in maart 2006 coördinator planning werd, nam de frequentie af.
Het had dus wel met mijn werk te maken, niet met het werk zelf, maar hoe ik dit werk beleefde en onderging.
Ik was blij, dat ik niet meer zo vaak last had van die spanningshoofdpijn, want als ik ’t had, dan duurde dit ’n dag of drie.
Nu is het dan weer eens zover.
Geschreven door Jacques Smeets | zaterdag, 25 december 2010 20:41
Dat zulke gedachten in een mens opkomen?
Wat is er nu zo geneeskrachtig aan kanker?
Je hoort toch bijna niks anders dan dat kanker verwoesting teweegbrengt en dat kanker onomwonden samenhangt met ellende en sterven? Zelfs de chemokuren en bestralingen richten alleen maar verwoesting aan in het lichaam.
In een jaar tijd stierven drie collega’s in m’n eigen werkomgeving aan kanker, dan zie je heus niet zoveel geneeskracht in kanker.
Abonneer hier