Dood

Reïncarnatie? Over mijn lijk!

De dood is een merkwaardig fenomeen, nietwaar? Zo stikken wij van angst voor de dood en aan de andere kant dompelen wij ons bijna dagelijks massaal in sterfscènes op t.v. Het kan niet gruwelijk en massaal genoeg zijn, als er maar keihard wordt gevochten en de dooien ons om de oren vliegen, het liefst nog met ijzingwekkende geluiden en special effects. Een moord moet niet een kwestie zijn van het tonen van een d.o.a. (death on arrival), zoals de lijken in Amerikaanse films respectloos worden genoemd, het moet gruwelijk verminkt zijn en als het even kan, is dit lijk slechts het begin van een reeks moorden. Er zijn mensen, die principieel niet kijken naar dat soort films, maar ja, als je dan een fervente volger van het journaal bent, wordt je tegenwoordig bijna dagelijks getrakteerd op een serie echte lijken. Maar die liggen verspreid over de hele wereld, in gebieden waar oorlog en terrorisme heerst, daar hebben wij gelukkig (nog) geen last van.

Fijn toch dat we afwisseling krijgen door de reclameboodschappen, idols, une voce particulare, praatprogramma's en de e.o.? Zonder die andere programma's moesten wij allemaal wel erg depressief worden. Last but not least bestaat er nog de mogelijkheid helemaal geen t.v. aan te schaffen of de aan/uit knop wat bewuster te gebruiken. Kunnen we wat meer tijd besteden om ons iets zinvoller bezig te houden met artistieke zaken of spirituele overpeinzingen. Voorzichtig, want voordat je het weet ga je de dood uitbeelden in een schilderij of begin je erover te zingen of te schrijven. Als je onverhoopt ernstig ziek wordt, wordt je bijna gedwongen om je de vraag te stellen: waartoe zijn wij op aarde?

Een ding is wel duidelijk, de dood houdt ons wel bezig, of wij dat nu willen of niet.

Het ritme van het levende wordt reïncarnatie wel eens genoemd. Zonder hier nu een betoog te gaan houden voor de een of andere vorm van wedergeboorte, is het voor mij wel duidelijk geworden dat er méér is dan het leven op deze planeet. Ik weet niet hoe ik dat moet beschrijven en het is een kwestie van voor waar aannemen, niet meer dan dat. Eigenlijk kan ik zeggen dat ik het geloof, maar dan in de betekenis van het voor (on)mogelijk houden.

Vreemd hè, dat je zo weinig af weet van de dood, terwijl we denken alles over het leven te weten? Natuurkundig gezien staat in het land van de wetenschap wel vast, dat ons stoffelijk lichaam vergaat na de dood, ook al duurt dat erg lang, naar onze maatstaven. De ziel, dat is wat anders. Hier wordt het geheimzinnig, bovenzinnelijk van aard, dat is door ons dénkvermogen niet meer te bevatten. Ja, in de religieuze boodschappen, wordt over de ziel gesproken alsof hij iets tastbaars is en de ziel zal altijd door blijven "bestaan", want doorleven klinkt alweer wat absurd.

Hans Sterneder beschreef het in Der Sang des Ewigen als volgt:

Alleen hij die door liefde wijs is geworden, wordt bevrijd van het kruis van oorzaak en gevolg, waaraan onwetendheid hem sloeg. Alleen de liefde maakt een eind aan de rondedans der wedergeboorten.

Prachtige woorden, maar ik herken er toch het begrip liefde in en de opmerking oorzaak en gevolg. Liefde is iets voor de esoterische psychologie en oorzaak en gevolg voor de moderne wetenschap. In beide kampen (!) heerst scepsis en valt men elkaar wederzijds aan over die opvattingen en overtuigingen. Als ik de woorden van Hans Sterneder lees, lijkt het voor mij een kwestie van liefde om een eind te maken aan de causaliteit.

Hoe moet ik dat nu rijmen met mijn veelvuldige confrontatie met de gewelddadige en onnatuurlijke dood tijdens mijn werk als politieman? O, maar dat is wat anders, dat is gewoon werk, een lijk is een lijk en daar leer je mee omgaan. Routine heet dat, geloof ik. Voor politiemensen is omgang met de dood iets, waar je niet zomaar openlijk over spreekt. Ondanks alle films, t.v.-programma's, wetenschappelijke onderzoek en religies, heerst er nog veel taboe op de dood, want ook de dood is iets intiems, dat beleeft ieder mens op zijn eigen persoonlijke manier, naar een eigen en uniek gevoel.
Hoe wil je dat nu zo gemakkelijk delen met iemand anders?