(Zelf) Vertrouwen

Alleen hij is vrij die zelf wil wat hij moet!

Ons vertrouwen krijgt vanaf het begin dat we beginnen te leven al een opdonder van jewelste. Je bent nl. op weg om dood te gaan! Dat lijkt toch wel erg in strijd met het nieuwe leven, dat geboren wordt, want dit leven wil maar een ding en dat is....léven.

Wij geloven niet altijd in ons zelf en wij vertrouwen onze eigen natuur niet vanzelfsprekend. Omdat de individuele mens in een bepaalde toestand niet in zichzelf gelooft en de natuur niet vertrouwt, kan hij niet echt vanuit zichzelf leven en zolang die durf ontbreekt, kan er maar erg moeilijk vertrouwen ontwikkeld worden. De omgeving waarin wij leven (de maatschappij) stimuleert ons telkens weer in dit negatieve beeld, want diezelfde maatschappij is gebaseerd op persoonlijke instellingen van individuen, die de kringloop draaiende houden. Geloofsverkondigers zadelen ons op met aangeboren zondigheid (erfzonde) en nietigheid (sterven) en de medische wetenschap neemt de uitspraak "geneesheer, genees uzelf" al helemaal niet meer serieus. Men schenkt relatief weinig aandacht aan de zelfgenezende kracht waarover wij beschikken Genezing van ziekten wordt daardoor sterk afhankelijk gesteld aan het gebruik van geneesmiddelen, operaties, protheses enz. en van de ontwikkeling van de medische wetenschap. De media creëren een onveilig beeld, waardoor wij ons steeds verder laten terugdringen in onze (angst)schulp. Jaren geleden zei een internist tegen mij dat de ziekte die ik had ongeneeslijk was en ik twijfelde daar onmiddellijk aan. Ik ging er zelf mee aan de slag en uiteindelijk was ik na ongeveer vijf jaar helemaal gezond. Dat was niet een kwestie van een pilletje slikken, een therapie volgen of mij laten overtuigen door wat anderen riepen. Het was een proces van leren, goed kijken en luisteren naar betekenissen van symptomen en het leren begrijpen van symbolieken. Ik moest mij verdiepen in theorieën (esoterische psychologie) en wist niet waar ik terechtkwam. Toch stelde ik mij er telkens opnieuw voor open, omdat ik eenvoudig op mijzelf vertrouwde, op mijn natuurlijke geneeskracht. Ik hield mij altijd voor dat ik het zélf was die ziek was geworden en dus zou ik het ook zelf zijn die gezond zou worden. Het was een moeizaam proces, maar wel erg leerzaam en tot op de dag van vandaag draag ik er de vruchten van.

De diepste oorzaak van alle ellende ligt in de mens zelf. Hij vertrouwt zichzelf niet, gelooft niet echt in zichzelf en hij wordt overspoeld met ziekte en ellende. Vanaf de geboorte wordt de mens in feite reeds geleerd zijn natuur niet te vertrouwen. Dat overkwam mij ook als kind en jong volwassene. Ik was heus geen uitzondering op die regel. Zelfs de medische wetenschap beweert dat wij een immuniteitssysteem bezitten, maar het wordt niet vertrouwd en wij laten ons in slaap sussen door de pillencultus. Toen mijn darmen ziek werden greep ik ook graag naar de pillen, want ik wilde van de pijn af, van die ontstekingen die mij zoveel ellende bezorgden. Ik besefte wel al snel dat ik op die manier natuurlijk nooit uit die vicieuze cirkel vandaan zou komen en dus durfde ik het aan om zelfstandig de pillen af te bouwen en er uiteindelijk helemaal te stoppen. Ik werd weer gezond.

Christiane Beerlandt draagt deze visie breed uit in haar boeken. Toen ik de psychologische betekenissen van ziektesymptomen op mezelf ging betrekken, kwam ik pas tot het besef dat het in wezen niet zo heel erg ingewikkeld is om te begrijpen dat er samenhangen zijn tussen die symptomen en mijn eigen ontwikkeling. Ik nam niet klakkeloos aan wat zij schreef, net zo min als ik dat bij anderen deed, maar kon de moed bijeen rapen om alles op mezelf te gaan betrekken.

Dat bleek voor mij dé manier om mezelf te leren kennen, zoals ik werkelijk ben, in mijn unieke hoedanigheid en toen ik uiteindelijk in staat was om te zeggen dat ik leef als gevolg van het resultaat van het verlangen van het leven naar zichzelf, ben ik tot geloof in mezelf gekomen. Vanuit die basisgedachte werkte ik verder aan het (zelf)vertrouwen. Toen werd ik vrij om zelf te willen wat ik moest.

Ik ben de eerste die zal toegeven, dat dit een uiterst moeizame weg is, want er moeten heel wat barricades worden opgeruimd, muren worden afgebroken en vastgeroeste meningen en opvattingen zullen resoluut overboord gegooid moeten worden. Ik heb dit zelf ook moeten doen, maar ik moest er toch eerst toe in staat zijn, ik moest de moed bijeen rapen en de wil om door te zetten moest bestand zijn tegen allerlei invloeden van buitenaf.

In deze rubriek wordt beschreven hoe het schijnbare zelfvertrouwen in de loop der jaren omgetoverd kan worden tot een blijkbaar zelfvertrouwen.