(Eigen) Waarde

Waarlijk rijk is hij die niets te verliezen heeft.

"Jij......jij kunt helemaal niets, je bent een nul, een looser. Moet je eens kijken wat je allemaal aanricht, een grote puinhoop maak je ervan. Wat moet ik nu met jou aanvangen? Je bent geen knip voor de neus waard!"

Zomaar een paar woorden, die je bijna dagelijks om je heen hoort uitspreken. Thuis, op het werk, op t.v., op straat, overal worden mensen op deze manier te kakken gezet. Het begrip looser is al net zo ingeburgerd als zijn tegenhanger winner. Ben jij op die manier al eens afgesnauwd of vernederd en wat voelde je daar toen bij? Woede, teleurstelling, verdriet? Begon jij je direct te verdedigen of trok je ten aanval? Ging je ergens stil zitten huilen? Probeerde jij die ander met dezelfde woorden terug om de oren te slaan?

In de huidige wereld zie je heel wat winners en loosers de revue passeren. De winnaars zijn de nummers 1 van sportwedstrijden, de gelukkigen die veel geld winnen in t.v.spelletjes, de economisch hoogdravende bedrijven. Al die anderen zijn verliezers, zelfs de nummer 2 en 3 in een sportwedstrijd, ook diegenen die op school blijven zitten of zakken voor een examen. En als je met een t.v.programma onvoldoende kijkcijfers haalt, wordt je afgeserveerd.

Bij de politie ligt het allemaal een beetje subtieler, alhoewel wij ook dagelijks grote en kleine wedstrijden spelen. De grote met b.v. een grote groepering demonstranten of met criminele organisaties, de kleine met individuele criminelen, maar ook met collega's en/of chefs op de werkvloer. Politiemensen voelen zich vaak verliezers in de strijd tegen criminaliteit, ook al doen leidinggevenden verwoede pogingen om de positieve kant van die strijd extra toe te lichten. Het winnaarsgevoel wordt voornamelijk beleefd bij een promotie, wanneer je uit een groep sollicitanten wordt gekozen voor een functie.

Zelfs thuis worden wedstrijden gespeeld, met opgroeiende kinderen, partner of familie. En de een voelt zich winnaar en de andere verliezer. In de politiek hoor je vaker dat er geen winnaars of verliezers zijn, maar dat is ook logisch want dat is de wereld van de compromissen, het verheven doel van alle lafaards (zou Jezus hebben gezegd) Daar wordt niet gestreden voor het één of het ander, nee daar gaat het juist om te voorkomen dat er teveel strijd wordt geleverd en dus doet elke partij wat water in de wijn, zodat er geen duidelijkheid meer is of wij water of wijn drinken.

Dat alles komt voort uit de hoeveelheid waarde die wij aan ons zelf, als persoon(lijkheid) toebedelen. Als wij ons zelf een winnaar of verliezer vinden, dan spreken wij slechts een waardeoordeel uit. Wij (be)oordelen onszelf op onze (eigen)waarde. Meestal refereren we daarbij niet aan onszelf, maar aan de ander. We zijn te bescheiden om ons een winnaar te noemen, want dat zou wel eens als arrogant kunnen worden opgevat, maar des te makkelijker voelen wij ons verliezers, want dan zitten wij in een slachtofferrol. We kijken naar de idolen om ons heen en spiegelen ons daaraan. Wij denken met velen daar toch nooit aan te kunnen tippen en daarom voelen wij ons minderwaardig.

Anneke Dekkers schreef een provocatie zelfhulpboek voor middelmatige mensen. Het draagt de bijzondere titel: "Gelukkig, ik ben een grijze muis" Zij biedt de mens de mogelijkheid aan om middelmatig te durven zijn. Volgens dit boek leer je vol verve en blijmoedigheid te leven met je eigen middelmatigheid, want, zo stelt Anneke, helaas is het slechts een enkeling gegeven om écht succesvol te zijn, het grootste deel van ons mensen hoort immers per definitie tot de middelmaat. In ons hart zijn dat wij de grijze muizen. Hebben wij dan gefaald, vervolgt Anneke vragend haar betoog. Welnee, na het lezen van het boek rest maar één conclusie: wie middelmatig durft te zijn heeft een goed leven. Geniet ervan! Aldus een optimistisch mens, genaamd Anneke Dekkers (www.ikeengrijzemuis.nl)

Deze rubriek gaat over de waarde die wij aan ons zelf hechten en in hoeverre die van invloed is op onze ontwikkeling, hoe wij staan in de maatschappij en in welke mate wij ons daarin als individu respecteren, accepteren en liefhebben.
Het respect dat wij aan ons zelf geven, is maatgevend voor het respect dat wij aan anderen geven, want je straalt precies dát respect uit, dat je voor jezelf hebt, niet meer en niet minder.