Sterven

De dood, een andere vorm van zijn.

De dood jaagt ons angst aan, het is een thema dat volop aan bod komt in films. Daar worden wij overspoeld met de dood en het doet ons niet zoveel. Sommigen raken er overstuur van, maar de meeste kijken alweer uit naar een volgende film om opnieuw te beleven hoe mensen op een al of niet gruwelijke wijze dood gaan. Mensen ontwikkelen computerspellen voor jong en oud waar zij naar hartelust en op de meest gruwelijke manieren kunnen doden

In het journaal worden wij dagelijks getrakteerd op echte doden, met de bosjes liggen ze over de hele wereld verspreid op straat, in massagraven. Zelfmoordaanslagen waar mensen zichzelf opblazen om in de hemel van Allah of God te worden beloond zijn de gewoonste zaak van de wereld geworden. In de reportages gaat het meestal om aantallen en vandaag de dag merk je dat men het daar niet zo nauw meer mee neemt. Soms zie je mensen met lijken over de straat sleuren en die worden dan aan bruggen of zo opgehangen, als uiterlijk vertoon van haat. Op Internet wordt een échte onthoofding getoond of mensen kondigen hun aanslagen op scholen, op marktpleinen, in gebouwen enz. aan. Wij huiveren en spreken onze afkeer tegen dit gedrag uit.....en wij gaan over tot de orde van de dag.

In de week voor Pasen wordt het lijden en sterven van Christus uitgebreid vertoond. Een film van Mel Gibson verhitte enkele jaren geleden de gemoederen danig, zeker in kringen waar men tégen geweld is. Opvallend is dat juist in de rooms-katholieke gemeenschap behoorlijk positief werd gereageerd op deze film. Het lijden en sterven van Christus wordt in die film uitgebeeld zoals dat werkelijk zou zijn gegaan, althans dat wordt erover gezegd. Alsof men er zelf bij is geweest. Men gaat af op de geschriften in de Evangeliën, die al duizenden keren zijn herschreven, gecorrigeerd en veranderd. En de gelovigen worden er nog eens fijntjes door het Vaticaan en diens volgelingen op gewezen dat Jezus voor óns heeft geleden en is gestorven. Voor mij had hij niet hoeven te sterven, hoor.

Als er iemand binnen onze samenleving op een zinloze manier wordt omgebracht worden er stille tochten gehouden, mensen ontsteken duizenden kaarsjes, gedichten worden geschreven, bloemen gelegd en wij huilen, massaal, voor die ene mens, die ergens in Nederland het leven moest laten, omdat een ander zich niet kon beheersen. Plotseling is er een gevoel van machteloosheid, angst en verdriet en wij begrijpen niet dat het onze eigen innerlijke angst voor het lijden en sterven is, dat ons zelf ooit ten deel zal vallen. We vallen elkaar in de armen, wrijven langdurig over elkaars ruggen en na beëindiging van de tocht gaan wij naar huis, zetten de t.v. aan om ons opnieuw aan allerlei menselijk leed, al of niet echt, te vergapen.
Is dat geen vreemde wereld?

Nee hoor, dit is de wereld van vele mensen. Wij herkennen dat wel, maar wat doen wij er mee?

Opeens sterft jouw kind, partner of ouder, of je komt er zelf voor te staan als gevolg van een dodelijke ziekte. Ik vraag mij af of je dan nog de behoefte hebt aan al dat gedood en gesterf op t.v.of überhaupt aan zulke diepgaande beschouwingen op Internet of in boeken. Ik denk het niet, tenminste zeker in het begin niet. Wellicht later, wanneer je weer wat helderder kunt denken en niet zelf bent gestorven. Op zo'n moment stort jouw persoonlijke wereld in, bestaat er niets anders meer dan jouw leed, dat je zo diep raakt dat je er lange tijd, zo niet voor altijd, geheel van streek van raakt, ondanks de mooie woorden van de geestelijken dat je op God kunt vertrouwen en dat er een leven is ná de dood.

Of ik angst heb voor de dood? Natuurlijk heb ik angst voor de dood. Er gebeurt tenslotte iets met je, wat je maar een keer kunt ervaren, althans in dit leven en of je het vaker zult beleven weet je niet, want reïncarnatie is een theorie, waar je wel over kunt spreken maar die je niet bewust kunt beleven. In sommige culturen en misschien ook wel religies of esoterische beschouwingen is reïncarnatie zo gewoon, dat de dood heel bewust wordt beleefd, als dat tenminste mogelijk is.
Want de dood is slechts een andere vorm van zijn. Zo denk ik er tenminste over, nu op dit moment. Morgen kan dat weer anders zijn.