Religie

Het geweten van geloof en religie.

Geloof en religie zijn begrippen, die vaak in een adem genoemd worden, maar die in feite twee totaal verschillende betekenissen kunnen hebben.

Religie betekent letterlijk: in-religio, terug-verbinding (naar de oorsprong). In de woordenboeken zie ik achter dit begrip staan: geloof, godsdienst, kerkdienst. Het Geloof dat in de kerken wordt gepredikt, is gebaseerd op het feit dat God de wereld, inclusief de mens heeft geschapen. De mens kan pas terugkeren in het Rijk van God, na een liefdevol leven, waarin de erfzonde centraal staat. Om die erfzonde kwijt te raken, zullen we in het leven moeten lijden. Symbolisch wordt dit weergegeven door het lijden en sterven van Jezus Christus, die de levende en menselijke uitdrukking van God zou zijn.

Toch wordt ook aan het bestaan van deze Jezus als persoon getwijfeld, getuige o.a. de beschouwingen van Franscesco Carotta (Was Jezus Caesar?). Het boek staat genoemd in de rubriek Algemeen/Literatuur.

Deze rubriek is bedoeld om mensen bewust te maken van de enorme invloed, die kerk en geloof op mensen kan uitoefenen. Zelfs in mijn werk als politieman word ik regelmatig geconfronteerd met deze zaken, of ik nu gelovig ben of niet. Nu is het zo, dat er steeds minder gevraagd wordt om geestelijke bijstand bij een sterfgeval of gebeurtenissen waarbij mensen geestelijk in nood zijn geraakt. Men vertrouwt het kennelijk niet meer helemaal, men gaat liever af op eigen intuïtie en gedachten. De instroom van moslims binnen de politie toont mij iets van die andere overtuigingen. De islam zie ik niet als een godsdienst maar als een idiologie, een bepaalde levenswijze die, net zoals binnen de christelijke wereld, op velerlei wijze wordt geïnterpreteerd en gepredikt. Alle geloofsvormen vertonen extremen, blijkbaar is dat iets heel natuurlijks.

Tegelijkertijd zie ik ook dat steeds meer mensen (voornamelijk jongeren) zich aansluiten bij nieuwe geloofsgemeenschappen. Best wel opmerkelijk in dit digitale tijdperk, waarin opportunisme, individualisme en materialisme hoogtij vieren. Het beeld van de geestelijke, die als enige gerechtigde vertegenwoordiger van God, de heilige sacramenten aan mensen toedient, lijkt te vervagen. De huidige priester of pastoor zou een persoon moeten zijn, die bewust midden in het leven staat en op de hoogte is van het wel en wee van mensen. Iets soortgelijks wordt van politiemensen verwacht. Bijzonder hè?