Angst

(voor de angst!)

Wie alles donker inziet, heeft waarschijnlijk zijn ogen stijf dicht.

Je droomt, dat je een berg afloopt. Opeens voel je dat je harder begint te lopen, je kunt niet meer stoppen. Voor je uit zie je een enorme diepte, waar het eind niet van in zicht is. Je raakt in doodsangst, want je weet niet wat er met je gebeurt. Je bent bang dat je de diepte in stort en dood gaat. Maar toch, in diezelfde droom is het net alsof je beseft dat je niet dood gaat, dat je droomt. Plotseling verdwijnt de doodsangst en je wordt wakker.

De angst is een emotie, die op zich al angst inboezemt. Angst hebben voor de angst die je zou kunnen krijgen als je b.v. op een examen gaat, als je een relatie aangaat, als je ziek wordt, als je aan een beroep of baan begint of wanneer ontslag tot de mogelijkheden behoort. Mensen hebben voor alles en nog wat angst, ook politiemensen, ofschoon je in die wereld vaak hoort zeggen dat men geen angst voelde toen men bedreigd of mishandeld werd. En voor lijken is men ook niet (meer) bang, zegt men steevast, men zegt dat men er aan gewend is geraakt. Is dat zo? Hoe zit het met de angst wanneer je op zoek moet naar inbrekers in het nachtelijk donker, op een verlaten fabrieksterrein in een nog verlatener gebouw? Of als je tijdens een voetbalwedstrijd tussen een horde op hol geslagen hooligans moet ingrijpen, of bij een demonstratie van een massa gemaskerde en gehelmde anti-globalisten, die genadenloos ten strijde trekken tegen de ME waarvan jij deel uitmaakt? Je wordt bekogeld, molotovcocktails zetten je in vuur en vlam? Een muziekfestival wordt bezocht door grote aantallen raddraaiers en opeens sta je oog in oog met honderden door drank en drugs opgefokte mensen, die maar één doel hebben: de politie aanvallen en zoveel mogelijk pijn doen. Dan trek jij het dienstpistool en puur uit noodweer vuur je op de menigte, want je weet dat je het niet overleeft, als je dat niet doet.

In deze rubriek zal ik iets vertellen over mijn eigen angsten, die ik door het leven heen heb ervaren. Angst om naar school te moeten gaan, droomangsten, angsten tijdens de uitoefening van mijn werk als politieman, de eerste diepe angst voor de dood bij mijn eerste lijk, de angst om niet bang te mogen zijn, om te falen, voor een levensbedreigende ziekte, angst voor schuld enz.

Voor velen is dit een onderwerp waarop een taboe rust. Ik wil proberen dit taboe te doorbreken. Dat wil niet zeggen dat politiemensen ineens naar buiten zouden moeten treden met hun innerlijke angsten, het is ook mogelijk om dat in je eentje te doen, b.v. door je bewust te worden van angsten, die in elk persoonlijk leven een (belangrijke) rol spelen. Die bewustwording doorbreekt al vanzelf de taboesfeer, want het zijn niet de anderen die dit taboe in standhouden, dat doe je helemaal zelf.

In de hulpverlening zie je vaak dat door de hulpverlener eenzijdig wordt aangedrongen op het onder ogen zien van angsten, terwijl diezelfde hulpverlener niet begrijpt dat in wezen ook de hulpbehoevende een boodschapper is voor de hulpverlener. Andersom begrijpt de hulpbehoevende niet dat de hulpverlener een boodschapper is. Zo wordt een systeem gevoed, dat alleen maar meer hulpbehoevenden creëert en meer hulpverleners vraagt. De een stelt zich afhankelijk op t.o.v. de ander en dat komt alleen maar voort uit angst. Angst om niet begrepen te worden, om in de steek gelaten te worden, om het niet aan te kunnen, om dood te gaan, om te leven, om beslissingen te nemen, knopen door te hakken en zelfstandig op zoek te gaan naar oplossingen, die in ieder individu opgesloten liggen.

Wanneer je de sleutel hebt gevonden, die toegang biedt tot die besloten denk- en gevoelswereld, kun je aan de slag. Een ding is zeker, in die besloten denk- en gevoelswereld kom je zaken tegen, die je opnieuw grote angst kunnen inboezemen. Hulp vragen is een prima systeem en als die vraag om hulp diep vanuit jezelf komt, onbevooroordeeld, open en oprecht, met de intentie om goed te luisteren naar wat anderen te zeggen hebben, dan kom je vanzelf de voor jou geschikte boodschappers (hulpverleners) tegen. Daar is veel moed, zelfkennis, zelfvertrouwen en vooral zelfliefde voor nodig.

Ik wens je heel veel sterkte toe op deze zoektocht.